Zawsze podziwiałam osoby, którym pisanie nie sprawiało problemów. Z przyjemnością i jednocześnie z zazdrością patrzyłam na koleżanki, które wypracowania na ileś tam stron pisały w rekordowo krótkim czasie. Dla mnie to była droga przez mękę. Siedziałam, dumałam, patrzyłam w sufit i nic. Ale, jak to nasza Pani od polskiego mówiła sztuką jest - nie - pisać byle co ( choć i to dla mnie było sztuką), ale wiedzieć co się pisze. Ja mam umysł ścisły i umiem pisać tylko cyfry, w przeróżnych konfiguracjach i zadaniach.

Hmm.
W dobrym czasie trafiłem na ten temat.
Właśnie ok. 1 godzinę temu wyszedłem z lekcji Polskiego na której pisaliśmy rozprawkę. Akurat dziś miałem wenę, która mnie na maxa wspomogła. Jednak też od czasu do czasu mam problemy z wymyśleniem czegoś sensownego. Bardziej chyba mam problemy z ortografią choć szlifuje to jak mogę.; ))

Sitar, ja chciałabym szlifować tylko ortografię, podziwiam tych, którym pisanie nie sprawia problemów.

Ale szczerze mówiąc kiedy chce napisać dłuższe opowiadanie (jakąś książkę) nigdy nie mogę tego zrobić.Może nie chodzi o pomysły, ale nie pisze szczegółowo bo mam też właśnie z tym problemy.

Słuchajcie, nikt nie rodzi się z takimi umiejętnościami. Można mieć jedynie do tego predyspozycje. A potem to są lata nauki, ćwiczeń i praktyka. Po to między innymi wybieramy takie, a takie studia, by się czegoś nauczyć

No na pewno.
Nauka i przede wszystkim ćwiczenia to podstawa.